De eerste erediensten werden in 1588 gehouden in
een woonhuis aan de Groenhazengracht. In 1613 werd de kleine
"Jeruzalemskapel" in het Jeruzalemshofje aan Kaiserstraat als
kerkruimte in gebruik genomen.
In 1618 is de Evangelisch-Lutherse kerk te Leiden
als een schuilkerk gebouwd achter de huizen van de Hooglandse
Kerkgracht.
De "Dissenters", waartoe de Lutheranen behoorden, mochten geen kerken
aan de straat bouwen; de gebouwen mochten niet opvallen en dus ook geen
toren hebben. Voor de kerk stonden dus huizen met aan de straatzijde
daartussen een hardstenen poort die toegang gaf tot het kerkgebouw.
Het
was een eenvoudig rechthoekig gebouw. Het interieur werd door
zuilen en bogen in drie schepen verdeeld, het middenschip gedekt met
een tongewelf, de zijschepen met een ziende bekapping. Oorspronkelijk
waren de zuilen gemarmerd, er waren eikehouten trekbalken en in de
zijbeuken ziende kappen. In 1640 werd de kerk vergroot met een
gaanderij aan de ingangszijde; in 1660 kwam er een gaanderij aan de
orgelzijde met zitplaatsen. Van het interieur is een tekening bewaard
gebleven in het boek "Les delices de Leyde" uit 1712. 
In de 19-e eeuw zijn de
huizen voor de kerk gesloopt zodat het voorplein vrijkwam.
De consistorie naast de kerk werd gebouwd in 1861 en de voorgevel van
de kerk werd toen verfraaid door de architect Schaap. 
In 1888 werd voor de oude voorgevel een nieuwe voorgevel met drie ramen
gebouwd onder leiding van de architect H. J. Jesse. Op deze gevel stond
een torentje. Dit torentje moest echter kort voor de tweede
Wereldoorlog wegens bouwvalligheid afgebroken worden. De windwijzer,
die het geheel bekroonde, bevindt zich nog in de kerk. Het interieur is
in zijn huidige staat 19-e eeuws. 
Hier ziet u de voorgevel van het kerkgebouw in de huidige staat, met
rechts daarnaast de voorgevel van de consistoriekamers. 
